εικαστικα στο σχολειο

Προς τους ανήσυχους εκπαιδευτικούς

Κατηγορία: συμπεριφορές

Το καπέλο του κριτικού τέχνης

Πώς αναπτύσσεται στα παιδιά η κριτική στάση απέναντι στα εικάστικά; Φυσικά φορώντας το καπέλο του κριτικού τέχνης (ειδικά όταν προκειται για κάποιο παιδί που του αρέσει πολύ να μιλά και είναι Ε΄ή Στ΄τάξη). Η στάσηαυτή, όπως όλες οι στάσεις, χτίζεται σταδιακά. Ένα καλό παιγνίδι για να ξεκινήσουμε που βρήκα ότι δουλεύει είναι εργα παιδιών από προηγούμενες χρονιές γαι να μην αναγνωρίζεται ο καλλιτέχνης  (που τα αφήνουν διότι δεν τους αρέσουν ή βαριόυνται να τα πάρουν) τοποθετούνται στην πινακίδα μαζί με έργα καλλιτεχνών και τα παιδιά κρατούν μικρα post it και γράφουν απλές λέξεις και τα κολλούν πάνω. Στην αρχή βάζουν τα post it μόνο στα έργα αλλά μετά μπορούν να τα βάζουν σε οτιδήποτε (εκτός από ανθρώπους!) Μπορεί να προηγηθεί και γλωσσικό μάθημα για τις έννοιες των λέξεων).Μετά έρχεται το καπέλο  του κριτικού τέχνης αν και στη δική μου περίπτωση έβαλαν κορδέλα από τον ώμο προς την μέση (όπως τα καλλιστεία). Ναι ο κωμικός χαρακτήρας είναι σημαντικός δίοτι ελαφραίνει το βάρος της κριτικής καθώς δεν βγαίνει και εκτός ελέγχου. Εσείς πόσο συχνά φοράτε το καπέλο του κρ(η)τικού τέχνης;

Advertisements

Γιατί δημιουργούμε;

Πολλές φορές (αν όχι κάθε φορά) τα παιδιά μας ρωτούνε ‘γιατί κάνουμε τέχνη;’ ή ‘γιατί μαθαίνουμε για τους καλλιτέχνες;’(πολλές φορές με την εισαγωγή ‘εσύ που κάμνεις τέχνη πε (sic) μας’ ακόμα και συνάδελφοι μας ρωτούν(!) κάτι παρόμοια). Αν και για μένα η ενασχόληση ή καλύτερα το να ζω με την Τέχνη είναι ανάγκη (ξέρω στα blogs πρέπει να αποφεύγονται τα κλισε αλλά είναι αλήθεια) συχνά ανταποδίδω την ερώτηση με την ερώτηση ‘γιατί φτιάχνουμε;’ και προσπαθώ να ξεκινήσω συζήτηση και συνεχίζω με την ερώτηση ‘γιατί ονειρεύομαι;’. Σημασία έχει τα παιδιά να ζήσουν, κατά την λιγοστή ώρα του μαθήματος,  την χαρά ότι κάτι κάνουν είτε είναι μουντζουρώματα είτε είναι μια εικόνα που θα τους ακολουθά για την υπολοιπη τους ζωή και ότι αυτό το κάτι είναι δικό τους (δηλ. δεν είναι αντιγραφή, ούτε ευγενική παρέμβαση του δασκάλου του, ούτε παρεμβολή του διπλανού τους ,ούτε κάτι με το οποίο θα ευχαριστήσουν τους γονιούς τους!). Συχνά τα παιδιά ζητούν από τον  δάσκαλο να ‘τους κάμει ένα δέντρο ή ένα άλογο’ αλλά είναι χρέος του να μην κάνει τίποτε από αυτά (αν χρειαστεί να δείξουμε κάτι τεχνικό τότε κάνουμε ,σε δική μας κόλλα, κάτι δικό μας και το εκτιμούμε και προσπαθούμε όσο θέλουμε και εκείνοι να κάνουν στα δικά τους).

Εσείς γιατί δημιουργείτε;