εικαστικα στο σχολειο

Προς τους ανήσυχους εκπαιδευτικούς

Month: Μαρτίου, 2012

Άσκηση συγκέντρωσης

Παρατήρησα ότι χρησιμοποιώντας μικρά πινέλα (νούμερο 2 και κάτω) τα παιδιά δείχνουν περισσότερη συγκέντρωση και ταυτόχρονα θέτουν την πήχη επιτυχίας πιο ψηλά και για αυτό το αίσθημα αποτυχίας είναι εντονότερο. Επειδή ειναι ήδη εξοικειωμένοι με γραμμικά μέσα (μολύβι , πένα)η λεπτοδουλειά τους αρέσει (ειδικά μέχρι την Γ΄). Εσείς τι προτιμάτε μικρά πινέλα ή πινέλα μπογιατζή;

Advertisements

Εθνική παρουσίαση

Κάθε χρόνο το ίδιο ερώτημα:Πώς να δουλέψω τις εθνικές γιορτές στα εικαστικά; Τα παιδιά βομβαρίζονται σε όλα τα μαθήματα με κείμενα και φωτογραφικό υλικό.Πρέπει και στα εικαστικά το ίδιο;Φέτος είπα θα δοκιμάσω να επεξεργαστούμε εικαστικά με τα παιδιά το ίδιο το φαινόμενο της γιορτής και να φέρουμε στην επιφάνεια μεταγνώση για την ίδια την πράξη της παρουσίασης.Δηλαδή να εκφράσουμε εικαστικά ιδέες και απόψεις για το πώς θα πάει ή πήγε η γιορτή και κυρίως πώς ένιωσαν.Εσείς πώς αντιμετωπίζετε εικαστικά τους εθνικούς εορτασμούς;

Το καπέλο του κριτικού τέχνης

Πώς αναπτύσσεται στα παιδιά η κριτική στάση απέναντι στα εικάστικά; Φυσικά φορώντας το καπέλο του κριτικού τέχνης (ειδικά όταν προκειται για κάποιο παιδί που του αρέσει πολύ να μιλά και είναι Ε΄ή Στ΄τάξη). Η στάσηαυτή, όπως όλες οι στάσεις, χτίζεται σταδιακά. Ένα καλό παιγνίδι για να ξεκινήσουμε που βρήκα ότι δουλεύει είναι εργα παιδιών από προηγούμενες χρονιές γαι να μην αναγνωρίζεται ο καλλιτέχνης  (που τα αφήνουν διότι δεν τους αρέσουν ή βαριόυνται να τα πάρουν) τοποθετούνται στην πινακίδα μαζί με έργα καλλιτεχνών και τα παιδιά κρατούν μικρα post it και γράφουν απλές λέξεις και τα κολλούν πάνω. Στην αρχή βάζουν τα post it μόνο στα έργα αλλά μετά μπορούν να τα βάζουν σε οτιδήποτε (εκτός από ανθρώπους!) Μπορεί να προηγηθεί και γλωσσικό μάθημα για τις έννοιες των λέξεων).Μετά έρχεται το καπέλο  του κριτικού τέχνης αν και στη δική μου περίπτωση έβαλαν κορδέλα από τον ώμο προς την μέση (όπως τα καλλιστεία). Ναι ο κωμικός χαρακτήρας είναι σημαντικός δίοτι ελαφραίνει το βάρος της κριτικής καθώς δεν βγαίνει και εκτός ελέγχου. Εσείς πόσο συχνά φοράτε το καπέλο του κρ(η)τικού τέχνης;

Ιδεές και πηλός

Ο πηλός ως υλικό πάντοτε προκαλόυσε αντιφατικά συναισθήματα στους εκπαιδευτκούς και πελάγη ευτυχίας στους εκπαιδευομένους. Στους πρώτους άγχος πως να διατηρήσουν μια υποτυπώδη τάξη και να δώσουν κάποιες οδηγίες και στους δεύτερους χαρά και διασκέδαση με ένα πλαστικό υλικό που μπορείς να πιέσεις, να τραβήξεις, να δώσεις μπουνιές κτλ. Τελευταία παρατήρησα ότι ένα υλικό που μπορούμε να προμηθευτούμε από την αποθήκη του υπουργείου είναι και ο πηλός που στεγνώνει με το ‘αέρα’ (όλοι οι πηλοί στεγνώνουν με τον αέρα απλά ο συγκεκριμένος δεν θέλει ψήσιμο). Καλή η χρήση του αν έχεις να κάνεις με τις μικρές τάξεις όπου σε 60 λεπτά θα φτιάξουν κάτι, θα το  βλέπουν λες και είναι το τελειότερο κομμάτι τέχνης και θα το πάρουν σπίτι τους (μπορεί και βαμμένο). Αν, όμως, σε μεγαλύτερες τάξεις θέλουμε να φτιάξουν κάτι, να πειραματιστούν, να λερώσουν και να ξαναφτιάξουν,να δημιουργήσουν τρισδιάστατα μοντέλα για σπιτια ή να μορφώσουν ένα ανάγλυφο τότε ο χρόνος που σου δίνει ο πηλός αυτός είναι περιορισμένος, ενώ ο συμβατικός όχι μόνο σου δίνει περισσότερο χρόνο εργασίας ,αλλά και μπορείς να τον επαναχρησιμοποιήσεις απεριόριστες φορές (βοηθώντας στην μείωση της κατανάλωσης. Μήπως φοβάστε τον πηλό;