Γιατί δημιουργούμε;

Πολλές φορές (αν όχι κάθε φορά) τα παιδιά μας ρωτούνε ‘γιατί κάνουμε τέχνη;’ ή ‘γιατί μαθαίνουμε για τους καλλιτέχνες;’(πολλές φορές με την εισαγωγή ‘εσύ που κάμνεις τέχνη πε (sic) μας’ ακόμα και συνάδελφοι μας ρωτούν(!) κάτι παρόμοια). Αν και για μένα η ενασχόληση ή καλύτερα το να ζω με την Τέχνη είναι ανάγκη (ξέρω στα blogs πρέπει να αποφεύγονται τα κλισε αλλά είναι αλήθεια) συχνά ανταποδίδω την ερώτηση με την ερώτηση ‘γιατί φτιάχνουμε;’ και προσπαθώ να ξεκινήσω συζήτηση και συνεχίζω με την ερώτηση ‘γιατί ονειρεύομαι;’. Σημασία έχει τα παιδιά να ζήσουν, κατά την λιγοστή ώρα του μαθήματος,  την χαρά ότι κάτι κάνουν είτε είναι μουντζουρώματα είτε είναι μια εικόνα που θα τους ακολουθά για την υπολοιπη τους ζωή και ότι αυτό το κάτι είναι δικό τους (δηλ. δεν είναι αντιγραφή, ούτε ευγενική παρέμβαση του δασκάλου του, ούτε παρεμβολή του διπλανού τους ,ούτε κάτι με το οποίο θα ευχαριστήσουν τους γονιούς τους!). Συχνά τα παιδιά ζητούν από τον  δάσκαλο να ‘τους κάμει ένα δέντρο ή ένα άλογο’ αλλά είναι χρέος του να μην κάνει τίποτε από αυτά (αν χρειαστεί να δείξουμε κάτι τεχνικό τότε κάνουμε ,σε δική μας κόλλα, κάτι δικό μας και το εκτιμούμε και προσπαθούμε όσο θέλουμε και εκείνοι να κάνουν στα δικά τους).

Εσείς γιατί δημιουργείτε;

Advertisements